O Concello paso a paso

> Traballo recopilado por Daniel Remuñán

Mapa do noso Concello, por parroquias.

Eu son da paroquia de Santa Mariña de Lemaio. Para que a coñezades un pouco, fixen este traballo:

Santa Mariña de Lemaio, é unha parroquia que se localiza no oeste do Concello da Laracha e comarca de Bergantiños.

Limita ao noroeste con Lendo , ao suroeste con Cabovilaño e o resto co municipio de Carballo.

Está atrevesada polas duas vias de comunicación da comarca a AC-522 e AG-55.Ten 3.5 km2 de superficie.

Os lugares que a compoñen son:

O Francés, O Cruceiro Vello, Entrerrios, A Fontaiña de Abaixo, A Fontaiña do Medio, A Fontaiña de Arriba, A Fraga, A Pedreira, A Pedrarrubia, O Pereiro, Pousadas, Tuixe de Arriba, Tuixe de Abaixo, O Ramo, Quenxe e Proame.

Conta con 286 habitantes. O acceso principal e atraves da AC-552. As actividades da parroquia son a ganderia, a agricultura e o forestal.

A parroquia ten como caracteristica a conservación do patrimonio de estilo barroco, como a igrexa de Santa Mariña.

A IGREXA

Construida en cadeirado de granito, de estilo arquitectónico barroco.

Planta de forma rectangular dunha soa nave, cunha cabeceira de sección rectangular de orixe románico. Debaixo do coro áchase unha pia de auga bendita formada por capiteis de orixe visigodo.
Na fachada principal de dous corpos: o inferior con dous arcos de medio punto que compoñen as campás, e o superior rematado por tres pináculos.

O CRUCEIRO

A súa constuccion é de granito e formigón cunha plataforma cuadricular de dous chanzos e un pedestal cúbico.

O fuste e octogonal ao principio e remata en cadrado, enriba ten un capitel cuadrangular e unha cruz de formigón con brazos enchafranados.

O PAZO

Edificación do século XVI. Consta de dous corpos construidos en distintas fases.

Ten un arco de medio punto de grandes doelas que foi modificado para colocar a entrada. Posúe dous escudos na fachada principal.

O MUÍÑO

Trátase dun muiño de auga, co muros de cachotaria e cuberta a unha auga, nel hai unha presa e unha canle que leva auga ao muiño procedente do rio Maior.

A FONTE

Situada a veira da estrada principal C-552 Coruña - Carballo, construída en granito con chapado de pedra.

Os pitagóricos

Neste tema, traballaremos os múltiplos e divisores de un número.

Para saber máis:

Pitágoras

Teorema

Ramón Otero Pedrayo

Marcos Martínez Cotelo

> por Marcos Martínez Cotelo

RAMÓN OTERO PEDRAYO

(1888- 1976)

Ramón Otero Pedrayo naceu o 5 de marzo de 1888. Fillo de Dona Eladia Pedrayo e de Don Enrique Otero, médico que exerceu xenerosamente a sua profesión dende o Pazo de Trasalba, nos Chaos de Amoeira.

O neno Ramón Otero criouse no seo dunha familia culta e liberal.

Otero naceu nunca rúa que era antes o centro do paseo dos señores da ciudade ao lado do Teatro Principal.
Na mesma casa, no primeiro, naceu e criouse o neno Vicente Martínez Risco e Agüero. A súa amizade e mútua influencia intelectual será permanente ao largo da vida dos máis destacados membros da xeración Nós.

Ramón estudiou bacharelato no instituto de Ourense que hoxe leva o seu nome e trala ceda morte do seu pai, pasa a Santiago para seguir cos estudos de Filosofía e Letras que ten que rematar en Madrid.

De volta a Ourense en 1911 se integra no grupo dos “inadaptados” no que participan Vicente Risco e Florentino Cuevillas.

Coa chegada da II Republica consegue acta de deputado por Ourense por un conxuntural Partido Nacionalista Republicano que enseguida seintegrou, xunta outras forzas locais, no Partido Galeguista.

O principal da súa obra literaria foi escrito entre a segunda metade da década dos vinte e a primeira dos trinta.

No ano1950 pasará a ser Director da Editorial Galaxia.

Pola galería do seu Pazo de Trasalba ou pola camilla da súa casa da Rúa da Paz en Ourense, pasarán nos anos seguintes novas promocións de persoas interesadas pola cultura da terra ata a súa morte en 1976.

Xa estamos en 6º

Ola amigos, xa somos os grandes da escola! Aínda non baixamos a Informática, porque tivemos moito que repasar despois das vacacións.

Temos dous compañeiros novos, Adrián que xa o coñecíamos porque repite curso, e Mª Josefa.

Mª Josefa naceu na Arxentina en Bos Aires, é moi simpática e boa compañeira, non entende moito o galego, pero Brais e Ana son os seus voluntarios lingüísticos para a axudaren en todo.

Nos primeiros días Bea e Fani dixéronlle onde estaba todo, e presentáronlle a todos os seus amigos e amigas.

Esta era a súa escola no seu país.

Benvida, María Josefa e ...

Benvido ao noso grupo Adrián!

Premio Príncipe de Asturias: BOB DYLAN

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?

The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?

The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?

The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Pedregal de Irimia

Imaxe: Pedregal de Irimia
Autor: Brais


SUBIDA Á SERRA DE MEIRA

 Nada máis baixar do autobús escoitábase un ruido suave, era a auga do río Miño que estaba polo medio das pedras que parecian facer un río.
O profesor Xosé Antonio contounos que aquilo fora un río de xeo que se foi derretendo e rematou por convertirse nunha especie de río de pedras, e mentres algúns rapaces quedaron abaixo outros fomos subir todas as pedras ata chegar ao cume. Nada máis chegar, subinme a una rocha grande e vin picos de montañas e una tremenda baixada.
Cando estábamos a baixar, comezou a choviscar, e una vez abaixo fomos todos beber e case todos tiñan una que outra ferida.

Imagine

Danza de Santa María de Torás

Luar Na Lubre

Un día no castro de Viladonga

> por Melanie Guillín

Onte 29 de maio, fomos a Lugo e ao castro de Viladonga, tocounos unha guía que e chamaba Lola, e nos explicaba todo, que as vivendas eran redondas e rectangularees; as máis antigas, as redondas, tiñan a lareira no medio porque o teito era de palla; as rectangulars, máis modernas do tempo dos romanos, tíñana nunha esquina e o teito era de tella.
Nese momento, preguntou cal dos dous materias sería mellor, i eu respondínlle que a tella porqu non filtraba tanto a humidade, dixo que era así.
O castro pareceume moi bonito, o que está claro, é que para mín foi unha experiencia inolvidable.

Pedregal de Irimia

> por Alison Merola Calvete

O día 29 de maio de 2007, fomos a Lugo a visitar o Castro de Viladonga, de camiño visitamos a Serra de Meira.
Alí puidemos ver o nacemento do río Miño entre unhas rochas. O sitio chámase Pedregal de Irimia, no alto do monte, había viraventos e subimos ata alí. Primeiro fomos por un camiño de toxos. Ai! Como picaban, e despois seguimos polas rochas, ao principio non cansaba nada, pero despois cansaba moitísimo, porque as rochas eran xigantescas.
Andivemos uns cuarenta minutos para subir á cima do monte onde estaban os viraventos, enormes, altísimos, xigantes, non sei moito máis ca dosus atobuses de pe.
Comezou a orballar e baixamos con coidado porque esvarábamos nas rochas, varios rapaces levaron cuadas e meteron o pe nos buratos que había entre as pedras,,, e hobo que rescatalos, o profesor Antonio tamén subíu e demostrou que era capaz de subir ata o cumio, pero non chegou por ter que rscatar a perna de Miriam que quedou trabada.
Cando chegamos estábamos moi cansos pero pagou a pena.