7.2.08

Entroido 2008: Desfile



Imaxe: Mª Dolores Díaz Velasco

O Russiam Olympic Team,
desfila na inauguración das Olimpiadas de Entroido de Paz.

ENTROIDO 2008: RUSSIAN OLYMPIC TEAM








Imaxe: Mª Dolores Díaz Velasco

No desfile de Entroido 2008 a nosa clase participou representado a Rusia, mirade o guapos e guapas que estabamos, posando para a Directora.


31.1.08

Entroido 2008


. Deseño realizado por Sofía Anneris Álvarez Battó
coloreado en ceras e témpera por Sofía e Daniel Remuiñán

29.1.08

Cuestións de Paz



1.- Día 30 de xaneiro, día mundial da Paz?

2.- A paz é un soño? Faino realidade.

3.- A paz é un deber? Cúmpreo.

4.- A paz é unha riqueza? Consérvaa.

5.- A paz é unha promesa? Realízaa.

6.- Día 30 de xaneiro, día mundial da Paz.

7.- Cambia balas por caramelos.

8.- Transforma os canóns en libros.

9.- Cambia tanques por tractores.

10.- Convirte os avións de guerra en bolboretas.

11.- En cada fusil unha rosa.

12.- Día 30 de xaneiro, día mundial da Paz.

13.- A paz é un himno...? Cántao.

14.- A paz é un tesouro? Cóidao.

15.- A paz é paz…? Deféndea.

16.- Día 30 de xaneiro, día mundial da Paz

17.- A paz é paz,? Deféndea.

18.- A paz é unha aventura,? Arríscate.

Concurso de Contos de Nadal Concello de A Laracna

Una Navidad muy especial
. Por Alison Merola
Gañadora do concurso de Contos de Nadal 2007 convocado polo Concello

Había una vez un niño que se llamaba Nicolás, a él le gustaba la Navidad, las luces, los árboles, sobre todo tantos regalos que traía Papá Noel.
Un día, los padres le preguntaron lo que quería pedir por Navidad, él no lo sabía y les dijo que se lo pensaría, el dudaba sin decidirse: una moto, un coche teledirigido, la granja de los Tres cerditos... etc.
Una noche apareció Papá Noel y le propuso ir a un país pobre para ver lo que pedían los otros niños y se dio cuenta de que no pedían juguetes sino comida. Cuando volvió de su viaje decidió que pediría un juguete sólo para que los otros niños también los tuvieran.
Por la mañana sus padres le preguntaron qué quería y les dijo que sólo le gustaría una moto. Sus padres se quedaron muy sorprendidos pues siempre pedía muchos juguetes.
Nicolás nunca contó a sus padres que había visto a Papá Noel y que le había invitado a hacer un viaje con él.
Desde entonces decidió que sólo pediría un juguete cada año.

28.1.08

Premio Contos de Nadal do Concello de A Laracha


º


Un soño na neve


< Por Beatriz Mallo Caamaño

Hai moito tempo, case tanto que ninguén se acorda, na Vila de Montes vivía unha rapaza alá arriba na montaña. Tiña unha casiña pequena na que vivía ela soa e nunca baixaba á Vila porque non lle gustaba o ruído.
Cando chegou o Nadal comezou a nevar. A rapaza non tivo máis remedio que baixar á Vila.
Non era nada fácil con tanto alboroto, pero de seguida se acostumou. Foi á escola, xogou con otros rapaces e ata enterrou un papel que dicía:

“Este sí que é o meu soño na neve.”

Asinado; A rapaza da Montaña


A rapaza seguíu xogando e cantando por fin se fixera realidade o seu soño:
Xogar e cantar coma os outros rapaces. Pero cando se acordaba daquela vida que levaba na montaña entristecíase.
Nunca quiso volver subir alá. Cando a montaña caeu, alegrouse moito.
Tivo ese regalo fantástico: Caeu a montaña. Agora xa non era a rapaza da montaña, era a rapaza da Vila de Montes.

17.1.08

Fraccións



Para non ter medo ás fraccións, comproba todo o que sabes. Non te arrepentirás, dalle ao Cilc

Despois, preme en ver, terás que agardar a que cargue, e a disfrutar!

Tamén é interesante este enlace.

13.12.07

100 ANOS RUMOROSOS




¿Qué din os rumorosos

na costa verdecente

ao raio transparente

do prácido luar?

¿Qué din as altas copas

de escuro arume arpado

co seu ben compasado

monótono fungar?


Do teu verdor cinguido

e de benignos astros

confín dos verdes castros

e valeroso chan,

non des a esquecemento

da inxuria o rudo encono;

desperta do teu sono

fogar de Breogán.




Eduardo Pondal


O día 20 de decembro de 1907, no Gran Teatro da Habana os espectadores escoitaron unha música singular que os levaba á outra banda do mar ata a vella terra querida e añorada por moitos dos presentes.


Facíase presente na maxia da música a Galicia do mar e da montaña, a da morriña e a da esperanza estaba a soar "Os Pinos" con letra de Eduardo Pondal o cantor de Bergantiños, e música de Pascual Veiga.


Aquelas salgadas bagoas de mar e ríos, deitadas polos galegos de alá perdura na emoción dos galegos de aquí.



Estaba a soar o HIMNO GALEGO!


Foi na Habana, coma non podía ser de outro xeito, a estrea do Himno do país dos emigrantes era, para se cumplir o sino, escoitado por primeira vez na Galicia emigrante.


Por eles!
-

10.12.07

La gran fiesta de Bruna


O GRUPO TEATRAL "O LAGARTO" PRESENTA:

LA GRAN FIESTA DE BRUNA


. por Mª Josefina Ayala

Representan: Mª Josefina Ayala, Brais de la Iglesia e Beatriz Mallo



Bruna vivía en la orilla de un río. El lugar era muy lindo, barro para jugar, mosquitos para comer, tenía unos amigos que eran un lagarto u un flamenco.

Un día a Bruna la invitan a un baile y se pone triste porque ella no sabría cómo comer ni qué decir y menos, bailar. Su miedo era que hiciera un papelón. Viéndola tan triste, sus amigos le dijeron que la iban a ayudar.

-¿Qué te pasa Bruna? ¿Por qué estás triste? –dijo el flamentco.
- Me siento triste porque es la primera vez que voy a un baile y… no sé bailar-dijo la rana.
Con una sonrisa su amigo el flamenco se ofreció a enseñarle a bailar. Y su amigo el lagarto le enseñó cómo debía de comportarse en una fiesta.
Cuando Bruna llegó a la fiesta, se puso muy nerviosa, tanto que olvidó todo lo que había aprendido y pensó de nuevo que haría un papelón. Al dar la media vuelta para regresar a su casa se tropezó con alguien de su especie.
-¡Perdón! ¡Qué torpe soy! Es la primera vez que vengo a una fiesta, estoy muy nerviosa y no conozco a nadie.
-Me llamo Brais –dijo el amigo.

Brais y Bruna bailaron toda la noche y se divirtieron como nunca. Bruna estaba muy contenta jamás iba a olvidar aquella noche.

La rana Bruna quiere ser princesa




O GRUPO TEATRAL "O LAGARTO" PRESENTA:



LA RANA BRUNA QUIERE SER PRINCESA



. por Dani Cotelo
Representan: Dani Cotelo, Fani Cambón e Cristian Esmorís


Un día una rana llamada Bruna leyó un cuento de princesas y le gustó tanto que desde ese momento se empeñó en ser princesa.
Vivía en un lago precioso junto a un camino por el que pasaban personas.
Un día buscando una manera de ser princesa y con cara preocupada, la vio un niño llamado Cristian y le dijo:
-¡Hola!, ¿Cómo te llamas?
-Buenos días, me llamo Bruna, ¿y tú?
-Cristian. ¿Por qué tienes esa cara tan preocupada?
-Es que estoy buscando una manera de ser princesa. ¿Me podrías ayudar?
-¡Claro que si! ¿Por doónde empezamos a buscar?
-Bueno, podemos empezar a buscar libros de ranas que se convierten en princesas y leyéndolos a ver si tienen algo que nos ayude.
Y se fueron ala biblioteca de Laracha y se llevaron todos los libros que encontraron sobre ese tema.
Después de mucho leer y leer Cristian encontró algo que los podría ayudar y dijo:
-¡Eh Bruna, he encontrado algo interesante!
-¡Que! ¿Qué encontraste?
-Aquí pone que a la rana besara a un príncipe y ésta se convertirá en una bella princesa y serán novios.
-Tengo una idea -dijo Bruna- ¿qué tal si vamos a Asturias junto al príncipe?
-Vale genial mañana vamos a Asturias.
-Pues entonces, mañana vienes a recogerme aquí al lago.
-Venga, chao...
Al día siguiente Cristian fue a recoger a Bruna y emprendieron el viaje Asturias y allí buscaron y buscaron hasta que encontraron al príncipe y Cristian le dijo:
-Señor Felipe podría besar a esta rana para que se convierta en princesa y así seáis novios.
-Vale, pues entonces la beso mañana porque ya es de noche.
Felipe los invitó a ellos a que pasaran la noche allí.
Al día siguiente a la hora de la comida y después de comer Felipe dijo:
-Bueno, ha llegado la hora, vamos allá.
Felipe la besó y al instante Bruna se convirtió en una bella princesa y Felipe al verla, se enamoró de ella y le dijo:
-Quieres casarte con migo?
-Si, quiero.-Respondió Bruna.
Al día siguiente empezaron las preparaciones y al siguiente seria la boda.
Bruna se compro un precioso vestido y él un traje encantador.
Ya en el día de la boda Bruna aceptó el matrimonio y se fueron al banquete donde hubo una gran fiesta y al final se fueron de luna de miel.